replica horloges replica rolex

Treinreizen wordt weer leuk met Ticket to Ride

10 januari 2016 Pieter Reactie(s)

Ticket to Ride

  • Aantal spelers: 2-5
  • Speelduur: 30-60 minuten
  • Uitgever: Days of Wonder
  • Auteur: Alan R. Moon

Een spel dat inmiddels al in veel kasten staat is Ticket to Ride, of in ieder geval: één van de edities van dit spel. Door de jaren heen zijn er edities die gericht zijn op verschillende landen en/of werelddelen op de markt verschenen en in de basis werken ze allemaal hetzelfde: scoor zoveel mogelijk punten met de meest behaalde routekaarten en langste netwerken. In deze recensie bespreek ik het origineel van Alan R. Moon die gericht is op (Noord) Amerika.

Het mooie van Ticket to Ride is het gemak waarmee je iemand dit spel uit kunt leggen en hoe snel je met z’n allen dit spel zit te spelen. Iedere speler start met een handvol wagonnetjes in de door hem of haar gekozen kleur. Vervolgens trekt iedere speler 3 bestemmingscoupons waar per kaart twee steden op vermeld staan. Aan de speler de taak om via de verschillende sporen een treinverbinding aan te leggen tussen deze twee steden.

Die verbinding kun je aanleggen door gebruik te maken van de open sporen die op de kaart worden aangegeven met gekleurde blokjes. Elke verbinding tussen twee steden is in één kleur. Tussen sommige steden liggen er twee verbindingen naast elkaar, ieder in een eigen kleur. De verschillende kleuren (8 in totaal), komen overeen met de wagonkaarten die door de speler gespaard en gebruikt kunnen worden. Zo ligt er bijvoorbeeld een verbinding van vier blauwe blokjes tussen Omaha en Chicago. Een speler die deze route wil ‘claimen’ moet hier dus vier blauwe wagonkaartjes inleveren om hier zijn wagonnen op te kunnen plaatsen. Eenmaal geclaimde routes kunnen niet meer afgenomen worden. Het is dus zaak om op tijd de verschillende routes te claimen om te kunnen voldoen aan je bestemmingscoupons.

Want uiteindelijk draait het vooral om de bestemmingscoupons. Deze vermelden (zoals eerder vermeld) twee steden en aan jou de schone taak deze twee steden met elkaar te verbinden met wagonnetjes in jouw kleur. De afstand tussen de twee steden varieert op de verschillende coupons en zoals je waarschijnlijk wel kunt raden: hoe groter de afstand tussen de twee steden, de meer punten een afgeronde route oplevert. Eén addertje is er wel: een niet voltooide coupon levert strafpunten op. Wanneer je een route van 13 punten niet haalt, dan betekent dit automatisch 13 strafpunten.

De spelrondes gaan vrij vlot omdat iedere speler maar één van de drie beschikbare acties mag uitvoeren: twee nieuwe wagonkaarten trekken (je hebt immers niet altijd in één keer voldoende kaartjes in dezelfde kleur), een nieuwe verbindingsroute claimen of drie nieuwe bestemmingscoupons trekken. Hier moet de speler er dan minimaal eentje van houden. In sommige gevallen heb je het geluk dat een getrokken route op een bestemmingscoupon binnen een route ligt die je al afgerond hebt…makkelijke puntjes!

Aan het einde van het spel worden de punten van de bestemmingscoupons bij elkaar opgeteld en worden de strafpunten er vanaf gehaald. Ook worden er punten gegeven voor de verbindingsroutes tussen de losse steden. Zo levert een verbinding van 1 wagonnetje ook maar één puntje extra op. Liggen er vier wagonnetjes tussen twee steden, dan levert je dit zeven extra punten op. Aan het einde van de (trein)rit mag de speler met de meeste punten zich de winnaar noemen.

Conclusie
Door de bijzonder simpele regels en het beperkte aantal actie-mogelijkheden is Ticket to Ride een echt familie-spel. Je kunt elkaar lekker pesten door gauw routes te claimen waardoor een andere speler extra wagonnetjes en beurten bezig is om zijn bestemmingscoupon af te ronden. Want hoe je ook gepest wordt, er zijn meestal nog wel een aantal andere wegen die naar Rome, of in dit geval Chicago, leiden.

De handleiding geeft aan dat Ticket to Ride speelbaar is vanaf twee personen, maar het wordt pas eigenlijk echt interessant vanaf drie spelers of (bij voorkeur) meer. Met twee spelers is de kans groot dat je voor bepaalde routes helemaal niet bij elkaar in de buurt komt en daarmee verdwijnt eigenlijk de interactie die het spel nu juist zo leuk maken. Mocht je toch een potje met z’n tweeën willen spelen, dan kan ik zeker de aanvulling met de kaarten van India en Zwitserland aanraden. Zeker de Zwitserse kaart is erg goed en leuk om met twee spelers te spelen.

Doordat er altijd vijf wagonkaarten op tafel liggen is er bijna altijd wel een kleur beschikbaar die je kunt gebruiken . Soms is het heel even pech en kun je ervoor kiezen de route op een andere manier te plannen of om te hopen dat je volgende beurt meer geluk hebt. Geluk is dus wel een onderdeel van het spel, maar goed plannen is eigenlijk al het halve werk.

Hoewel dit een uitstekend spel is om met het hele gezin te spelen, is Ticket to Ride ook zeker een aanrader voor de wat meer doorgewinterde bordspelers. Mede door het snelle verloop van de rondes, de simpele regels en de leuke situaties die het spel kan veroorzaken is het altijd weer een feestje als dit spel op tafel ligt.

Reacties

Lees ook

Vorige post

Volgende post